Займацельныя історыі для рабят-нацскінят.

Маленькі Адасік і булачка.
Маленькі Адасік Шыкельгрубер быў очань харошым і правільным мальчыкам, памагаў старушкам, любіў сабачак і дажа нікагда ні падкладваў канцылярскія кнопкі пад жопу вучыцяльніцэ. Кактараз Адасік сядзеў на вуліцэ і кушаў булачку, купляную на паследні наасканы пфюнінх, канешна жа падкармліваючы пцічак і разную там паябень (эта патамушта очань добры быў). І тут к Адасіку падашоў тоўсты ахуіцяльна наглы жыдзёныш, ад каторага вужасна гадка пахла. Вабшчэ многа тагда была ўсякіх жыдамасонаў у бедным осцяррайху. І вот эта сяміцкая сука нізахуй бо-о-олесна так как захуячыць Адасіку па рагах! І яшчо і булачку забраў. Такая вот падла! Бедны маленькі Адасік абідзеўся, заплакаў і пашоў дамой. С цех пор он і ні любіць усякіх сіаністаў, юдзеяў і так даляе. Нехарошыя ані і ўсех задзіраюць. А яшчо Адасік не палюбіў краснажопых. Тожа підарасы яшчо це…

Адкудава нацскінкі сталі хадзіць с апушчанымі падцяжкамі.
Адзін чэсны і парадачны нацскінёнак любіў пагуляць па вуліцэ і пастрытфайціць усякіх там анархаў, гомікаў, нігераў, ну ціпа панятна. А так как он быў очань худы (а ўсем ізвесна, што ўсякая жыдоўска-камунісцічаская сволач, каторая ўсюды дарвалась да ўласці і ўсё купіла, морыць голадам бедных белых людзей голадам, штобы на свеце асталісь толька чорныя і жоўтыя), то с няго ўсё ўрэмя падалі штаны і он паэтаму часта палучаў па піздзюляйтару. Патаму юны гярой стаў надзяваць падцяжкі, штоб ціпа райтузы паддзержваць. І ўсё сразу стала харашо. А патом нашага барца з гаўнюкамі замеціў адзін вумны прадзвінуты дзядзя, ідзеалагічаскі чысты і правераны фашыст (ну ціпа нардзічаскі такі чувак). Он навучыў гяроя многім вяшчам і надаваў яму лавэ і наш нацык стаў упітаным і ахуіцяльна здаровым. У штанах он стаў насіць прагу – ёй к тамужа піздата мачыць уродаў. А падцяжкі цяпер яму і нянужныя сталі і он начаў цягаць іх спушчанымі. Он стаў очань крутым і яго ўсе заўважалі, і другія нацскіняты, каторыя тожа захацелі быць крутымі і штобы іх тожа заўважалі, началі яму падражаць (ну касіць тоясць) і тожа насіць спушчаныя падцяжкі. Так і радзілась вялікая і гордая арыйская традзіцыя.

Как вумны Беня абманшчыкаў ізаблічыў
Кагдата Вялікі Вождзь Беня Мусаліні быў не такім ужэ і правільным пацаном. Паддаўся он бля па малалецтве на ўсякі гнілы піздзёж і стаў тусавацца з хітравыябанымі соцыкамі. А ані – знай рукі так яхідна паціраюць і пасылаюць яго аскаць на бырла да раздаваць іхнія лістоўкі і ўсякую бадзягу (ну ціпа эксплуаціруюць, на іхней фене). І вот адзін раз эці піздаболы так упілісь на бенявы бабкі, што канкрэтна апіздзянелі і не налілі Бене ніхуя. Штота такая хуйня мне ня нравіцца, падумаў он, штота я ніхуя ні ўсасываю! І вот тагда Беня паняў усю хуйню, выкінуў весь красны хлам, падцёр жопу іхнімі лістоўкамі да пашоў і праставіў пойла шобле месных пацаноў, це сразу жа закарашылісь с ім і он замуціў с німі парцію фашыстаў, патаму што кроме іх усе тупыя, і лучша аскаць і піздзіць для сябе, а не для ўсякіх там пралітарскіх выябонаў.

Как доблесны генярал свалату пахуячыў
Адно ўрэмя ў южнай амерыке распладзілася апіздзяніцельна многа краснай мразі. Канешна, ўсе лацінасы – чмошнікі і нячыстая раса, но ўсё такі і тамжа ёсць белыя людзі і іх жалка, ктамужа кагда ўсякія непаўнацэнныя расы начынаюць ваняць пра ўсякую свабоду, ўместа таго, штоб пахаць на плантацыях, дак эта выходзіць ніўрот’ябі што. Так што с эцім нада была штота дзелаць. На падляк красным підарам былі ў амерыке дастойныя людзі, каторыя без усякіх выябонаў проста очань любілі вялікага каудзілью са сваёй істарычаскай родзіны і старалісь ва ўсём яму падражаць. Адзін із такіх самаатвержаных людзей быў Гусцік Піначэт. Он с самага дзецтва васпітываўся ў строгіх спартанскіх услоўях, абліваўся лідзяной вадой, суваў пальцы ў разетку для васпітаньня волі і хадзіў страляць із рагаткі ў эціх абіззян-індзейцаў. Гусцік очань любіў армію і ўсягда счытаў, што толька ана можа спасці мір ат левай заразы. Патаму он пашоў служыць, чотка хадзіў строям і пячаіаў шаг, аддаваў чэсць і хуячыў падсрачнікі салдатам, за што яго сдзелалі геняралам. Кагда ў ягоным ацечастве Чылі прышлі к уласці с помашчу жыдоскіх дзеняг камунякі этава падлы Альенды, то Піначэт дажа хацеў сначала павесіцца, но патом падумаў, што лучша яму спасці родзіну. Тагда он с карашамі сдзелаў рэвалюцыю, расхуячыў таўстажопага Альенду ўмесце с явоным дварцом, а патом сагнаў усех камунякаў (цэльных тры мульёна) на стадзік і ўтапіў іх у краві, і тагда справядлівасць вастаржаствавала і ў Чылі яшчо доўга быў фашызм і ніхто ні на што ня жалаваўся.

Как ой-музыка стала ідзейна правільнай
Кагдата даўно некатарыя пацаны, каторыя патом усё панялі, тусавалісь с паршывымі панкамі і слушалі ўсякую хуйню пра какуюта анархію і пісалі каравую букву А на сценках сарціраў, кагда хадзілі пахезаць і думалі, што эта очань крута. Ішчо ані любілі пакаўбасіцца, пабляваць і пабіць камунібудзь ёбічы. Патаму ані хадзілі на ўсякія пункерскія сейшаны. І вот была адна такая каманда, у каторай лабалі такія ж пацаны – глупыя, но ў прынцыпе харошыя. Звалі групу “Sifilition Huiasoses”. Вот какта выступалі ані на канцэрце ў месным Дэка імяні Тэтчар. Ціпа атрывалісь крута. А патом ані ўпізду ўпіліся і іхні … ну каторы ціпа паёт, пасцаў прама на сцэне на апаратуру і яго ясна ёбнула токам і спаліла шнягу (очынна он заравеў о-о-о-о-йй!!!, патаму так і музыку назвалі). І тагда ані разазліліся на ўсякіх чорных, жоўтых, анархаў і другіх пядархаў. Апачаму на іх? А на каго яшчо? Усем і так усё ясна! Так што сталі ані пець нацысцкія сонгі і проябам ругалісь на уродаў. Ну а што яшчо таму пяўцу была дзелаць – бабы та пачаму та с нім тусавацца перасталі, сячоце, а? А скора і ўсе нармальныя чувакі срадзі пункераў падселі на эту фішку і сталі крычаць Хайгітлер і камуніздзіць нігераў. Так што дажа пацяраць кой-чаго можа імець свае плюсы – чаго для харошай ідзеі ня жалка?

Пачаму нацскіняты носяць закасаныя джынсы
Жыла была адна ну очань крутая і прадзвінутая нацскінская шобла, каторая піздзіла ўсех папала нехарошых. І вот какта раз тусанулісь ані памачыць ублюдкаў, ну ціпа дахуя выхуячылі (для смеласці, а то ўдруг яшчо ў атвет ёбнуць!). Увідзелі братаны парачку чорных підараў і як пагналі за імі. А тутка зза вугла выпяндольваець банда падонкаў рэдскіноў (а ўсе ў курсе што эта самыя подлыя сволачы) – і давай часаць за нашымі правільнымі гяроямі! Парадачныя барцы с гадасцю былі вынуждзяны сядаць на пяту так што чуць не паабсіраліся. І вот спраталіся ані ў какойта аткрыты люк, іс каторага очань смярдзела. Но штоб не палучыць па піздзюляйтару, так што ня сдзелаеш?! А ў этай хуйні, аказваецца, каналізацыя цякла – ну ціпа гаўно, блявота, сцакі і ўсякая паябень. Бедныя Арыйцы паабхезалі ў дзярме ўсе сваі джынсы і прышлі па дамах очань пахнушчыя, а патаму іхнія мамы ахуіцельна панадавалі ім пізды. І с цех пор нацскіняты началі насіць падкасаныя джынсы, штоб ня лахаць іх у гаўне.

Как Адасік за нацыю пацярпеў
Кагда Адасік Шыкельгрубер-Гітлер ужэ вырас і стаў крутым чуваком, он очань перажываў, што ў Гярманіі ўсем запраўляюць жыды чэраз марыанетачную (ну тоясць пад’ёбачную) Веймарскую рэспубліку, каторую прыдумалі сіаністы, даўно захваціўшыя ўласць ва Францыі і Англіі. Ані унізілі немцаў пазорным мірам і вабшчэ нямецкім імянем тагда жопу падціралі. Ясна, што такая хуйня очань бясіла Адасіка і ягоных таварышчэй па барбе. Ані очань любілі хадзіць па мюнхенскім піўбарам, квасіць і вазмушчацца эцім бляцтвам. І вот какта геносе залілісь па самыя вушы і ўзяла іх асобенная абіда. Тагда Адасік ёбнуў кулаком па сталу і сказаў, пара, бляць, браць уласць у свае рукі. Хваціць! Напіліся нашай кровушкі, гады! І пашлі ані дзелаць рэвалюцыю. Толька у ніх тагда нічаво не палучылась, патаму што сілы былі очань няраўныя, і Адасіку прышлось сьёбывацца і пратацца на чардаку, гдзе он сядзеў цэльны месяц, но праклятыя ішчэйкі яго ўсё раўно павязалі і пасадзілі. Но Адасіку была няўпадлу пасідзець, патаму што он знаў, што за святыя дзяла нужна пастрадаць, а жыдамасоны яму ўсё раўно за ўсё заплацяць.

Как Вождзь прадацелей раскрыў
Адасік Гітлер канешна жа ўзяў уласць у сваі рукі і стаў сама вялікім важдзём. Пры нём Вялікая Гярманія сразужа паднялась с кален і стала працвятаць, а ўсякая пробляць была пастаўлена на места. Но какаво жа яму была узнаць, што некатарыя іс цех, хто яму памагаў, пазораць весь Арыйскі род і яго чэсць. Дзела ў том, што Адасіку сказалі (і эта аказалась праўдай), што многія штурмавікі і дажа іхні самы глаўны Рэм аказалісь ванючымі пядрыламі. Ані устраівалі сваі воргіі, адзявалі калготкі і ліўчыкі і валілісь у жопу. Гітлер паняў што ані толька прыкідывалісь чэснымі фашыкамі, а самі былі подлымі прадацелямі і хацелі падставіць усё правае дзела, штобы жыды смяялісь над Гітлерам і паказывалі на няго пальцамі. Такой пазор смываецца толька кроўю і ўсех эціх підаругаў канешна памачылі. Так што чыстка радоў абязацельнае услоўе штобы ані былі здаровыя і загніўшыя члены нада абрубаць дажа еслі ты с німі піў піва і біў камута ёбіч.

Справядлівасць Важдзя
Какта Вялікаму Важдзю Адасіку Гітлеру далажылі (ціпа заклалі) што адзін іс яго верных парцейных таварышчэй занімаецца ананізмам (кароча дрочыць) і дажа паказалі плёнку. Адасік очань агарчыўся і разазліўся, патаму што кажды парціец доўжан быць крыстальна чыстым, а драчыць эта ахуіцельна нехарашо і пазордля арыйскай чэсці. Гітлер вызваў этага геносе к сябе і хацеў яго очань строга наказаць. Тагда тот таварышч сказаў, ціпа, Мой фюрар я очань люблю парцію і наша обшчае дзела і у мяня вабшчэ нету ўрэмені і мне некагда іскаць с кем паябацца, патаму што я усяго сябя аддаю барбе. Гітлер задумаўся, а патом прыказаў найці таварышчу жабу і жаніць яго. Пусць дома з жаной ябецца. Так Вождзь паказаў усю сваю мудрасць і эта вам не какіята жыдоўскія саламоны. Паэтаму кажды доўжан панімаць, што чэм больша ты адданы дзелу, цем ты вумней і ўсе даўжны раўняцца на Вялікага Фюрара,каторы быў хоць і строгі, но очань справядлівы.

Как адзін Наш такцічаскі урок палучыў
Адзін парадачны нацскінок очань чотка панімаў сваё прэдназназначэнне і нікагда не увіліваў ат сваяго доўга. Кажды вечар он выхадзіў на вуліцу і стрытфайціў ўсякіх мудакоў, каторыя яму пападалісь наўстрэчу. Но толька он вабшчэта загардзіўся і стаў думаць што он ахуіцяльна круты і патаму часта хадзіў без сваіх таварышчэй. І вот какта ідзёт он і відзіт – валіт жаўтамордая абіззяна с давольнай такой рожай. Этага барэц за праўду сцярпець ня мог канешна. Пабяжаў он паказаць этаму хуіле, што нехуй прыяжжаць сюда ціпа вучыцца, а на самам дзеле красць рабочыя мяста у белых людзей і ўсячаскі іх абманываць. І как назло этат ублюдак аказаўся знаў ўсякія іхнія каратэ ілі джыужыцы ілі как там яшчо эта паябень завецца. Кароча, наваляў он нашаму па поўнай праграме і эта стала суровым баявым урокам. Он стаў хадзіць на мачылава толька бандаю і ані лезлі ў драку тагда, кагда чотка была панятна, што дадуць пізды. Так што ўсягда помніце, што ў ядзінстве наша сіла і мачыце ўрага кодлаю!

адсюль